ISO 8859-2 lub bardziej formalnie ISO/IEC 8859-2, również znane jako Latin-2, bądź "środkowo–" i "wschodnioeuropejskie", jest drugą częścią standardu kodowania znaków zdefiniowanego przez organizację ISO. Składa się ze 191 znaków łacińskiego pisma, z czego każdy jest zapisywany przy pomocy ośmiu bitów.
Używając tego zestawu znaków da się zapisać teksty w językach bośniackim, chorwackim, czeskim, węgierskim, polskim, rumuńskim, serbskim (w łacińskiej transkrypcji), serbsko–chorwackim, słowackim, słoweńskim, jak również w górno– i dolnołużyckim. Dodatkowo nadaje się do przedstawienia kilku zachodnioeuropejskich języków jak niemiecki, czy też angielski, co jest ważną cechą przy wielojęzycznych dokumentach (dla tych języków powinno się raczej stosować ISO 8859-1).
W przeciwieństwie do ISO 8859-1, choć nie jest to stosowane, da się w tym zestawie znaków przedstawić też język fiński. Co prawda, litery te zostały zunifikowane w pierwszej wersji Unicode`u, gdzie pojawienie się ich z cedillą czy przecinkiem było traktowane jako wybór glifu, a nie jako oddzielne znaki, to jednak fonty przeznaczone do użycia z tym językiem winny mieć znaki z przecinkiem w ich miejscach.
Copyright © 2005 - 2010. Dawid "Spanner" Baruch. Wersja v.3.0.0